Boşuna üflemişiz o mumları

Boşuna kum olmuş ayaklarımız...

Yağmurlar boşuna ıslatmış bizi

Boşuna izlemişiz aşk filmleri

Boşuna gün doğmuş, batmış

Boşuna sevmişiz kız çocuklarını

Mektuplar hep boşuna yazılmış

Boşuna beklemişiz yarınları...

En güzel sabahlarım bok olmaya başladı, en çok görüştüğüm arkadaşlarım en uzağım...

Onlarca güzel şeyi nasıl yerle bir edebiliyor aşk? Belki de yaşama tutunma sebebim diyebildiğim şeyleri nasıl önemsiz gibi hissettirebiliyor?

Lanet ediyorum o geceye, o erimiş mumlara, izlediğimiz filme ve söylediğin sözlere, o güzel sözlere... O sözleri başkasından duyduğumda inanmayacağım artık, senin yüzünden!!!

Çık git artık...